شائول بخاش ، استاد تاریخ دانشگاه جورج میسون در آمریکا، و همسر هاله اسفندیاری دیروز نوشت، بازداشت و بازجوبی همسرش از «یک الگوی شوم آشنا» تبعیت می‌کند که طبق آن نخست، شخصی را دستگیر می‌کنند، سپس برای توجیه این دستگیری بی دلیل، به زندانی اتهامات بی اساس وارد می‌کنند؛ اتهاماتی نظیر به خطر انداختن امنیت ملی.

آنگاه برای حفظ آبروی خود در صحنه بین المللی، به تدریج روی خوش نشان می‌دهند اما مدعی می‌شوند که از طریق اعترافات متهمان، «شبکه ها» یی از افراد «خرابکار» را کشف کرده اند.

شائول بخاش از نمونه رامین جهانبگلو نام می‌برد که پس از سپری کردن چهار ماه در زندان اوین، از او به زور اعترافات کاذب اخذ شد که طی آن جهانبگلو «اقرار» کرد که نهادهای آمریکایی از او بهره برداری کرده اند. این «اعترافات» تنها مدرکی بود که مقامات توانستند در دفاع از ادعاها و اعمال خود ارائه کنند.

شائول بخاش اظهار نگرانی می‌کند که مقامات امنیتی ایران قصد دارند از همسر او نیز چنین اعترافاتی بیرون بکشند.

او همچنین می‌نویسد: «طی سالها، بسیاری از روشنفکران، نویسندگان، و استادان دانشگاه در ایران به جرم «جاسوسی» و «به خطر انداختن امنیت ملی» محاکمه و به زندانهای دراز مدت محکوم شده و در معرض رفتار خشن در زندان قرار گرفته اند. در یک مورد بسیار دهشتناک در سال ۲۰۰۳، عکاسِ خبرنگار ایرانی ـ کانادائی زهرا کاظمی زیر بازجویی در زندان اوین کشته شد.»

آقای شائول بخاش به مقامات ایرانی توصیه می‌کند به جای تلاش در اخذ «اعترافات» بی اساس، از نمونه آزاد کردن ملوانان بریتانیایی پیروی کنند و مانند آنها، همسر او را نیز به همراه دیگر زندانیان بی گناه از جمله کیان تاجبخش و علی شاکری، آزاد سازند